Daar was het land van mijn vader. Onze koeien liepen er

Artikel uit De Gelderlander van 22-4-2008

Door Job van der Meer

Het enige buitendijkse kerkje in Nederland staat er fier bij. Het is verhoogd, want de oorspronkelijke vloer ligt 175 centimeter lager. Toch liep het bij het laatste hoogwater onder. Harry Sanders, Kekerdommer en voorzitter van het Hoogwaterplatform, weet er veel van. Hij werd er vlakbij geboren. Tegenwoordig woont hij zelfs nog in de buurt van zijn geboortegrond.

Daar staat nu De Hoeven, want zijn ouderlijk huis kreeg dertig voltreffers, vertelt Sanders. Dat hoorde hij van zijn vader. Toen Kekerdom aan het front lag, was hij drie. Zijn eerste stop op de wandeling richting de Kekerdomse Waard is diezelfde St. Laurentiuskerk. Hij wijst naar het kerkhof "Hier liggen mijn grootouders, en mijn ouders", zegt hij. "De graven verzakken, want ze liggen met regelmaat onder water." Het natte goed speelt een belangrijke rol. Eenmaal binnen weet Sanders dat het marmer tegen de muren een middel was tegen optrekkend vocht. In de absis, waar het altaar stond, was geen marmer. Het stucwerk ging kapot en dus werd er bij de restauratie ook marmer geplaatst. Afgelopen zondag werd dat feestelijk geopend.

Jarenlang streed Sanders om de Ooijpolder en Duffelt niet als overloopgebied te laten gebruiken. Dat is van de baan. Het uiterwaardengebied wordt afgegraven en Sanders vindt het goed. Hij is blij dat omwonenden nu worden betrokken bij de plannen. Zijn jeugd ligt in die Kekerdomse waard. Zijn vader boerde, binnen- en buitendijks. Hij vertelt het zodra hij de dijk af loopt, langs het huisje van wijlen psycholoog Prick. Natura Speculum Creatotis staat er op de gevel. "De natuur is de spiegeling van de schepper", vertaalt Sanders. De oud-directeur van het Thomas á Kempis College verhaalt graag over wat hij weet. "Dit is een historische weg", zegt hij. "De Franse troepen trokken over de bevroren rivier. Ze ruïneerden de kerk en gebruikten de pastorie als paardenstal." Hij loopt verder over het zandpad. Langs ooibos en water. "Daar", wijst hij. "Daar was het land van mijn vader. Hij pachtte het van de steenfabriek. Onze koeien liepen er." Sanders zelf speelde er. Nu staat hij stil. "Hier komt de nevengeul." Het is de plek waar hij zichzelf in een oude put leerde zwemmen.